1928 yılında İzmir’de doğan İsmail Hakkı Argüden,  Ankara Üniversitesi Gülhane Tıp Akademisi’nden mezun oldu. Anestezi ve reanimasyon ihtisası yaptı ve mesleğini serbest olarak sürdürmeye başladı. 1974-1981 yılları arasında İzmir’de özel hastane işletmeciliğinde bulundu.  Bu yıllarda at yetiştiriciliğine de ilgi duymaya başladı ve 1989 yılında Türkiye Jokey Kulübü Asli Üyesi seçildi. 2009 yılında vefat eden İsmail Hakkı Argüden’i anısına düzenlenen bu koşu vesilesiyle saygı ve rahmetle anıyoruz.

DR. İSMAİL HAKKI ARGÜDEN KOŞUSU’NU

COLD FIRE KAZANDI

Merhum Dr.İsmail Hakkı Argüden adına düzenlenen koşu (KV 7) 21 Ocak Perşembe günü İzmir Şirinyer Hipodromu’nda koşuldu.

Dört ve daha yukarı yaşlı safkan İngiliz atlarına mahsus koşuya 6 at katıldı. Birincilik ikramiyesi 36.000 TL. olan, kum pistteki 1900 metrelik koşuyu Yaşar Gölbaş’ın COLD FIRE (Always A Classic-Good Will/Galetto) isimli safkanı jokey Halis Karataş ile 2.01.61‘lik derece yaparak kazanmayı başardı.

Koşuda FİLİNTA ikinci, DEMİRGÜREŞ üçüncü, PONTIAC da dördüncü olurken, farklar 1,5 Boy – 1/2 Boy – 4,5 Boy şeklinde oldu.

Misak-ı Milli Koşusu (Açık G3 / DHÖ) 20 Ocak Çarşamba günü Adana Yeşiloba Hipodromu’nda koşuldu.

Dört ve daha yukarı yaşlı safkan Arap atlarına mahsus koşuya 6 at katıldı. Birincilik ikramiyesi 70.000 TL. olan, kum pistteki 1500 metrelik koşuyu Fethi Doğan’ın HAYATIM (Şövalye-Zehra.112) isimli safkanı jokey Ahmet Çelik ile 1.42.42‘lik derece yaparak kazanmayı başardı.

Koşuda HIZLITAY ikinci, AYBORA üçüncü, TÜMÖZ BEY de dördüncü olurken, farklar 1,5 Boy – Boyun – 1,5 Boy şeklinde oldu.

Rachel Alexandra 2009 yılının atı seçildi

18 Ocak’ta California Beverly Hills’de sahiplerini bulan Eclipse Awards’de, başarılı kısrak Rachel Alexandra “2009 Horse Of The Year” ödülüne layık görüldü.

Son 85 yılda Preakness Stakes G1’i kazanan tek dişi olan Rachel Alexandra, aynı zamanda tarih boyunca Woodward Stakes G1 Yarışında da erkekleri geçmeyi başaran ilk dişi safkan olmayı başardı. National Turf Writers Association, Daily racing Form ve NTRA üyelerinin oylarıyla belirlenen sonuçlara göre; Rachel Alexandra 130 oy alırken , 2009’un diğer başarılı kısrağı Zenyatta ise 99 oyda kaldı.

Rachel Alexandra’nın ödülünü, Stonestreet Stables’ın sahibi Jess Jackson alırken, Oaks Yarışı’ndan itibaren Rachel Alexandra’nın antrenörlüğünü yapan Steve Asmussen ise ikinci Eclipse ödülünü almış oldu. Rachel Alexandra ile başarılara imza atan ünlü jokey Calvin Borel ödül sonrası Rachel Alexandra ve Zenyatta’nın başarılarından söz ederken takdir edilecek başarılara imza attıklarını söyledi ve “Dişi safkanların bu kadar başarılı olduğu bir yıl, daha önce olmamıştı” yorumunu yaptı.

TVG ve ESPN News kanallarının canlı olarak yayınladığı Eclipse Awards gecesinde kazananlar, National Thoroughbred Racing Association Başkanı Alex Waldrop tarafından açıklandı.

Diğer kategorilerin kazananları ise şunlar;

Looking At Lucky – Şampiyon 2 Yaşlı Erkek Tay

She Be Wild – Şampiyon 2 Yaşlı Dişi Tay

Gio Ponti –  Çim Pist Şampiyonu (Erkek)

Goldikova – Çim pist Şampiyonu (Dişi)

Informed Decision – Şampiyon Dişi Sprinter

Kodiak Kowboy – Şampiyon Erkek Sprinter

Godolphin – Sheikh Mohammed bin Rashid Al Maktoum – En Başarılı At Sahibi

Prens Khalid Abdullah / Juddmonte Farms – En İyi Hara Sahibi

Steve Asmussen – En İyi Antrenör (Rachel Alexandra ile  birlikte)

Zenyatta – Şampiyon 4 Yukarı Dişi

Christian Santiago Reyes – Şampiyon Apranti

Julien Leparoux – Şampiyon Jokey

Rachel Alexandra – Şampiyon 3 Yaşlı Tay (dişi)

Summer Bird – Şampiyon 3 Yaşlı Tay (erkek)

Günlük 800 milyar liraya yakın ikramiyenin dağıtıldığı, devletin kurumlarına yılda yaklaşık 250 trilyon liranın aktarıldığı at yarışları ülkemizde, tüm çareleri tüketen insanların son umut kapısı haline geldi

At yarışlarının bir spor dalı mı, yoksa ticari bir etkinlik mi olduğu sürekli tartışılan bir konu. At biniciliği ile ilgili birçok spor yarışmasının bulunduğu günümüzde, at yarışlarını da spor dalı olarak saymak mümkün. Fakat bütün spor dallarında olduğu gibi at yarışlarında da ekonominin büyük bir yeri var.

Atatürk de ‘At yarışları modern toplumlar için sosyal bir ihtiyaçtır’ sözüyle at yarışlarının ulusal ve uluslararası önemine dikkat çekiyor.

Ülkemizde at yarışı etkinlikleri için 1943 yılında İsmet İnönü başkanlığında, Türkiye Yarış Atı Yetiştiricileri ve Sahipleri Derneği (TYAYSD) kurularak ilk somut adım atıldı. Daha sonra 1950 yılının Kasım ayında, dönemin Cumhurbaşkanı ve Başbakanının onayıyla, yarışları organize edebilmek için Türkiye Jokey Kulübü (TJK) kuruldu. 10 şubat 1953 tarihinde ise bakanlar kurulu kararıyla kamuya kaynak sağlayabilmek için Tarım Bakanlığı’nın bünyesine verildi.

Günümüzde de at yarışlarına gösterilen büyük ilgi, hem yarış severlere, hem de çeşitli devlet kurumlarına ticari açıdan kazançlar sağlıyor. Brüt olarak günlük 2-2.5 trilyon gibi bir paranın yarışlarda işlem görmesi, bu spor dalının ekonomik boyutlarının ne derecede önemli olduğunu gösteriyor. Ayrıca günlük işlem gören bu paranın ortalama 700-800 milyar lirasının da yarışseverlere dağıtılması, yarışlara olan ilginin artmasına sebep oluyor.

Yarışlarda para kazanmak amacıyla oynanan her biletten 120 bin lira özel işlem vergisi ve eğitime katkı payı adı altında para alınması da, yarışlardan sağlanan kaynağın önemini gösteriyor.

TJK verilerine göre 1 Ocak -31 Ekim 2001 tarihleri arasında, at yarışlarından elde edilen 625 trilyon liranın 93 trilyonu katma değer vergisine, 53 trilyonu Savunma Sanayiini Destekleme Fonu’na, 16.5 trilyonu Türk Tanıtma Vakfı’na, 18 trilyonu Yüksek öğrenim Kredi ve Yurtlar Kurumu’na, 22.5 trilyonu belediye eğlence vergisine, 90 trilyonu müessese hissesine, 135 milyarı Kızılay’a, 130 milyarı Cumhurbaşkanlığı’na ayrıldı; 325.5 trilyonu ise yarışseverlere dağıtıldı.

Bu rakamlar, at yarışlarından elde edilen paranın yıllık ortalama 200 trilyon lirasının, devlete bağlı kurumlara aktarıldığını gösteriyor.

Yarışların organizatörlüğünden başka birçok sosyal faaliyette de bulunan TJK, uluslararası düzeyde de çeşitli etkinliklerde bulunuyor.

1971 yılında Kraliçe Elizabeth’in ülkemizi ziyareti sebebiyle her yıl düzenlenen ‘Kraliçe Elizabeth Kupası Koşuları’, yapılan uluslararası etkinliklere bir örnek. Ayrıca at yarışlarındaki rekabetin gelişmesi açısından, her yıl Gazi, Cumhurbaşkanlığı, Başbakanlık, Tarım ve Köyişleri Bakanlığı ve TBMM Kupası adında birçok yarış düzenleniyor.

TJK tarafından bu yıl beşincisi düzenlenen ‘resim ve özgün baskı yarışması’ ile de genç yeteneklere çeşitli fırsatlar sunuluyor.

TJK, yarışseverler ile at meraklılarına bilgi vermek amacıyla atlar ve at yarışları hakkında birçok kitap ve dergi yayımlıyor. www.tjk.org.tr adresinde de ‘TJK’nın Sesi’ adında yayımlanan gazetede, atçılık ve yarışlarla ilgili haberleri bulmak mümkün.

At yarışı nasıl oynanır?

At yarışlarının kazandırdığı ikramiyelerden faydalanmak isteyenler, 6 değişik oyun biçimiyle kazanç sağlayabilirler. Fakat at yarışlarında doğru tahminde bulunabilmek için yarışlar hakkında bilgiyi ön planda tutmak ve çeşitli istatistiklere göre atlar hakkında bilgi edinmek, kazanç sağlama yolunda atılan önemli adımlardır. Bu nedenle at yarışlarını şans oyunlarından ayırmak gerekir. Oynama şekilleri ise şöyle sıralanabilir:

Ganyan: Bu oyun türünde amaç, üzerine bahis konulan yarışın birinci gelebilecek atını bulmak.

Plase: Amaç, 10 veya daha fazla atın koştuğu yarışta birinci, ikinci ve üçüncüyü bulmak; en az 5 atın koştuğu ve üzerine bu bahis türünün konulmuş olduğu koşuda ise birinci ve ikinci gelen atları bulmak.

Çifte bahis: Amaç, üzerine bahis konulan iki ayrı koşunun birincisini bulmak.

Altılı ganyan: Aynı gün, üzerine bahis konulan altı koşunun birincilerini bulmak. Bu, aynı zamanda en fazla rağbet gören oyun türü.

Üçlü ganyan: Amaç, aynı gün üzerine bahis konulan üç koşunun birincilerini bulmak.

Tabela bahis: Üzerine bu bahis türünün konulduğu yarışta birinci, ikinci, üçüncü ve dördüncü olan atları bulmak amaçlanır.

GÜRKAN SİS / İÜ İletişim Fak. Gazetecilik 2

Engel atlamanın birincisi İrlandalı Cian O’Connor’un Waterford Crystal’inde, şizofren insanların tedavisinde kullanılan zuklopentiksol ile yine insanlarda, anksiyete ve ciddi davranış kusurlarının tedavisinde kullanılan bir diğer ilaç, flufenazin bulundu. Altın madalyanın, O’Connor’dan alınıp Brezilyalı Rodrigo Pessoa’ya verilmesi bir yana, İrlanda takımı diskalifiye edildi, O’Connor ciddi bir para cezası ödedi ve üç ay yarışlardan men edildi.

Alman Ludger Beerbaum’un, Goldfever 3’ünde betametazon çıktı. Beerbaum, hayvanın incinen ön ayaklarından birine pomat sürdüğünü bildirerek sonuca itiraz etmekle birlikte, müsabaka öncesi bildirimde bulunmadığından, gerekçesi kabul edilmedi. At, diskalifiye edildi, Almanların erkek engel atlama takımı da altın madalyasını kaybetti.

2008 Pekin Yaz Olimpiyatları’nda ne olacak derseniz, yanıtı basit: Az sayıda da olsa, bir atı uyarmaya, sakinleştirmeye, cesaretlendirmeye, kaslarını geliştirmeye, ağrısını kesmeye, sırtını gevşetmeye ya da kanında daha fazla oksijen dolaştırmaya kalkan biniciler, antrenörler, veterinerler çıkacak ve insanlar için ne kullanılıyorsa, ata da onu yapacak. Kan dopingi uygulanmaya başlandı bile, rekombinant eritropoietin ve büyüme hormonu piyasada, kök hücre tedavileri ve elbette performansı arttıracak yapay genler sırada. Arada sadece bir fark var. İnsan, canı pahasına dopinge razı da, atın fikrini ne yazık ki soran yok.

TÜRKİYE’DEKİ DURUM

2006 Şubat’ında, Superspor.com editörü Ahmet Sivaslı sormuş, “Peki at yarışında şike ne durumda? Büyük bir kitle at yarışında şike olduğunu düşünüyor?” Zamanın Türkiye Jokey Kulübü Başkanı Umur Tamer cevaplamış. “Bugüne kadar şike olayını ne gördüm, ne duydum, ne de böyle bir şeye şahit oldum. Dünyadaki en az doping olayı ve yok denecek kadar az şike olayı Türkiye’de…”

2004 Şubat’ındaki, At Yarışları Hakkında Kanun’un değiştirilmesiyle birlikte, doping yüzünden yarışlardan men edilen kaç at, antrenör ve seyis affedildi bilmiyorum ama, halen sadece 9 antrenörle 8 at, doping nedeniyle aldıkları bir ya da iki yıllık cezalarını çekmekte. Sayının azlığına bakılırsa, Safkan İngiliz Atı Yetiştiricileri ve Sahipleri Derneği başkanı Sadrettin Atığ’a göre, jokey kulüplerinin cirosu ve yarış adediyle dünyanın ilk on ülkesi arasındaki Türkiye’nin, bu konudaki karnesi hiç de fena sayılmaz. Bu nedenle, Umur Tamer haklı. Ama milletin ağzı torba değil ki, büzesin. Nitekim, yarış hayatına 1965’te başlayan ve neredeyse 4 bin yarışta birinci gelen Ahmet Atçı da, “Jokey olduğumu söyleyince herkes bize mafya gözüyle bakıyor” diye yakınmıştı.

At Yarışları Hakkında Kanun, 2006 Mart’ında yeniden değişikliğe uğradı. Doping eylemine katılanlara verilecek cezalar ağırlaştırıldığı gibi, “koşulara kayıtlı her at, doping muayenesine tabi tutulabilir” ibaresi eklendi. Türkiye’nin 7 hipodromundaki safkan İngiliz ve Arap at yarışlarında doping analizlerini gerçekleştiren Tarım ve Köy İşleri Bakanlığı’na bağlı Etlik Merkez Veteriner ve Kontrol Araştırma Enstitüsü’nün olanakları geliştikçe, dopingle mücadelede “sıfır tolerans”a daha da yaklaşılacak, ata sporumuzu yaralayan dedikoduların önü kesilecek.

Kaynak: Hürriyet Pazar
Yazar: Sevil ATASOY
Kaynak adresi: Sütçünün atları – Sevil ATASOY – Hürriyet

İngiltere Jokey Kulübü, güvenlik işlerinin başına, Washington Büyükelçiliği’nde irtibat subayı olarak çalışmış eski bir istihbaratçıyı, Roger Buffham’ı getirdiğine seviniyordu. 1992 başlarıydı ve onun, uzunca bir süredir manşetlerinden inmeyen at yarışlarındaki şike ve doping dedikodularının üzerine gideceğinden, çürük elmaları ayıklayacağından kimsenin kuşkusu yoktu.

Nitekim, öyle de oldu ve Roger Buffham, yılda 45 milyon YTL’yi bulan bir bütçe ile, güvenlik operasyonlarını yeniden yapılandırdı, her parkura kapalı devre televizyon kamerası taktırdı, emekli polis ve askerleri işe aldı, polisle sıkı bir işbirliğine girdi, ad vermeden ihbarların yapılabileceği bir telefon hattı oluşturdu, kuşkulandığı her olayı soruşturdu.

Bu büyük operasyonun ilk kurbanı, Dermot Browne oldu. İrlandalı ünlü at yetiştiricisi Liam Browne’un oğlu Dermot, jokeylikten antrenörlüğe geçmişti. Bahisçilere bilgi sızdırdığını, kimi yarışlarda favori atı yavaşlatıp bir sonrakinde birinci olmasıyla birlikte, çok kişiyi zengin ettiğini kabul etti. Jokey Kulübü, onu 10 yıllığına cezalandırdığında, güvenlik sorumlusu Roger Buffham, işe başlayalı sadece dört ay olmuştu ve işten ayrılmak zorunda kalacağı 2001’e dek, çok sayıda antrenörü ve jokeyi rahatsız edecekti.

İlginç olan, işine son verilen ilk antrenör Dermot Browne’un, yıllar sonraki bir televizyon programında dile getirdikleriydi. Antrenör, aslında 1990 ile 1992 arasında sadece şikeye karışmadığını, para karşılığında 23 ata doping uyguladığını, üstelik bu gerçeği güvenlik sorumlusu Roger Buffham’a söylediği halde, kendisini ciddiye almadığını iddia etti. Söylediklerine bakılırsa, doping için para aldığı kişinin adını bile vermişti ve bu kişi, Brian Wright’tı.

BALIKÇI TEKNESİNDE YARIM TON KOKAİN

1996 yılıydı, aylardan eylül. Dünyanın en büyük doğal barınaklarından biri olan İrlanda’daki Cork limanı hareketlenmişti. Aniden gökyüzü kararmış, fırtına çıkmış, irili ufaklı ne kadar balıkçı teknesi varsa, burnunu limana çevirmişti. Biri hariç. Sahil güvenliğin botundakiler, “Boyunu geçen dalgalara aldırmıyor. Böyle giderse alabora olacak, bari gidip yardım edelim” dediler.

Bir saat içinde, Amerikalı kaptan John Ewart yönetimindeki “Deniz Sisi”nin, balıkla, balıkçılıkla uzak yakın ilgisi olmadığını anlayacaklar, güvertedeki bir paraşütten kuşkulanacak ve kullanılmayan balık asansörüne tam 599 kilo kokain zulalandığını göreceklerdi.

Amerikalı kaptan, sahil güvenlik botu yaklaşırken, Londra’da birisini aramıştı. Aradığı kişi, birkaç hafta sonra, cebinde sahte bir pasaportla, Kuzey Kıbrıs’ta Girne ile Güzelyurt arasındaki Lapta’da, etrafı yüksek duvarlarla çevrili bahçe içindeki bir evin balkonunda, bir yandan güneşin batışını seyrediyor, diğer yandan cin toniğini yudumluyordu.

Amerikalı kaptan, yargılanıp uyuşturucu kaçakçılığından 17 yıla mahkum ola dursun, yakın çevresince “Sütçü” diye bilinen adam, altı yıl boyunca Lapta’da güneşin batışını seyretti ve cin toniğini yudumladı. Asıl adı Brian Wright’dı. Yani, Jokey Kulübü’nün 10 yıl cezalandırdığı antrenörün, güvenlik müdürüne adını verdiğini, ancak üzerini örttüğünü iddia ettiği kişi. İngiliz polisi, gemideki kokainin gerçek sahibinin o olduğunu, ancak üç yılda kanıtlayabildi.

Sözde balıkçı teknesinde ele geçen yarım ton kokainin esas sahibinin Brian Wright olduğu ortaya çıkıp, sahte kimlikle Lapta’da olduğu anlaşıldığı halde, İngiltere, KKTC’yi tanımadığından, kaçakçıyı geri alamadı. Oğlunu, damadını ve çok sayıda işbirlikçisini yargılayıp, mahkum etse de, “Sütçü”nün diğer örgüt üyelerinin, gemi yoluyla İngiltere’ye, üç tonu aşan miktarda kokain sokmasını engelleyemedi.

Brian Wright’a, müşterilerine yaz kış demeden, her sabah, hep aynı saatte, süt bırakanlar gibi, hiç aksatmadan kokain temin ettiğinden “Sütçü” dendiğini fark eden polis, başlangıçta onu, sadece dünyanın dört bir yanında bağlantısı olan bir kaçakçılık ağının lideri sandı.

Halbuki bu arada, eski bir jokey olan, antrenörlükten emekli Graham Bradley, yurtdışına geziler düzenliyor, çok sayıda jokeyi İspanya’ya tatile götürüyor ve bir villada hoşça vakit geçirmelerini sağlıyordu. Villanın sahibi ortalıkta yoktu, yok olmasına da, jokeylerin hiç para ödemeden kaldıkları yerin adı, “El Lechero”, yani “Sütçü”ydü. Polisin bu bağlantıyı fark etmesi ve kokain kaçakçısıyla emekli antrenörün birbirini yıllardır tanıdığını anlaması yedi ay sürdü. Antrenör tutuklandı, ancak delil yetersizliğinden serbest kaldı.

AT YARIŞLARINA SIZAN KOKAİN MAFYASI

İngiltere Jokey Kulübü, şike ve doping dedikodularına son vermesi için büyük umutlarla işe aldığı eski istihbaratçıyla yollarını 2001’de ayırdı. Görünürdeki gerekçe, bir taciz olayıydı ve bir kulüp personeli kadın, 8 yıl, evet tam 8 yıl geride kalmış sarkıntılıkla suçlayarak Roger Buffham’ı savcılığa şikayet etmişti.

Görevden ayrılırken, şike ve doping soruşturmaları sırasında elde ettiği bilgi ve belgelerin hiç birisini açıklamayacağına ilişkin bir beyanname imzalayan Buffham, bir yıl kadar sustuktan sonra BBC ekranlarına çıktı, elindeki her şeyi açıkladı ve Jokey Kulübü’nü sistematik yolsuzlukla, ayrıca şike ve dopingin üzerini örtmekle suçladı. Kulüp, hem BBC’yi hem de gizli belgeleri taahhütnameye rağmen açıklayan güvenlikçiyi mahkemeye verdi, ancak davayı kaybetti. Yargıç, toplumun bu bilgileri öğrenmeye hakkı olduğunu söylemişti.

Çünkü bu arada “Sütçü”nün oğlu, damadı ve yakalanan 14 ortağının yargılanması sırasında, 5 bin sterlin karşılığında atlara doping yapan jokeylerin adları açıklanmış, uluslararası uyuşturucu kaçakçılığı ile at yarışı endüstrisi arasında yakın bağlar ortaya çıkmıştı ve İngiltere, ucu nereye giderse gitsin, bu bağı kopartmaya niyetliydi.

Sütçü, bir türlü anlaşılmayan bir nedenden ötürü, 2003’te Kıbrıs’tan ayrılıp İspanya’ya geldi. 15 Mart 2005 günü, bir rastlantı eseri, Marbella’da tanındı, tutuklandı ve İngiltere’ye iade edildi. Kendisiyle ilgili her türlü suçlamayı inkar etti. Adına kayıtlı hiçbir banka hesabının, araç ya da mülkün bulunmadığı, kredi kartı ve cep telefonu kullanmadığı, izlenmemek için telefon konuşmalarını otel lobilerinden yaptığı, uyuşturucu kaçakçılığını at yarışlarıyla kamufle etmeye çalıştığı, 10 yılda yüzlerce at yarışına şike ve doping bulaştırdığı, 300 milyon İngiliz lirasının üzerinde bir servet edindiği anlaşıldı. İki ay süren yargılaması sonunda, 3 Nisan 2007 günü, 60 yaşındayken, 30 yıl hapse mahkum oldu. Sütçü’nün kokaini temin ettiği “patronların patronu” Diego Montoya da, 10 Eylül 2007 günü Kolombiya’da ele geçti.

Bütün bu olanlar, At Yarışları Düzenleme Otoritesi’nin, İngiltere Jokey Kulübü’nün bazı sorumluluklarını üstlenmesine yol açtı. 7 müfettişten oluşan bir ekiple, kuşkulu her bahsi incelemeye başladılar, tartı dairelerine daha fazla güvenlik, ahırlara kamera, jokeylerin cep telefonu kullanmasına kısıtlama, antrenörlerin internet bahislerine katılmasını yasaklama gibi önlemler aldılar.

Sosyetenin gözdesi uyuşturucu baronu

1990’ların başında, Brian Wright evliydi, bir oğlu, bir kızı vardı, zengindi, yakışıklıydı, kumara, at yarışlarına meraklıydı ve Avrupa sosyetesinin gözbebeğiydi. İrlandalı fakir bir ailenin oğluydu, çocukluğu ıslahhanelerde geçmişti ve neredeyse hiç okula gitmemişti.

Frank Sinatra, Clint Eastwood ve Michael Caine’in dostuydu, verdiği davetlerde çekilen fotoğraflar renkli basının sayfalarını süsler, yenip içilenler günlerce dillerden düşmezdi. Çok sayıda antrenör ve jokeyle arkadaş olduğu bilinirdi. Tek ata 100 bin İngiliz lirası (yaklaşık 250 bin YTL) yatırdığı, kat kat fazlasını kazandığı olurdu. Londra’nın en zengin bölgelerinde kiraladığı daireler ve İspanya’nın güneyinde yine kiraladığı bir villası vardı ve villanın adı “El Lechero”ydu, yani “Sütçü.”

At dopingi nereye gidiyor

2004 Olimpiyatları’nda, 24 sporcuda doping saptandı. Rekor bir sayıydı bu ve olimpiyat tarihine “en kirli oyunlar” diye geçti. Atina, sadece yarışan insanlar açısından değil, atlar için de kirliydi. İncelenen 40 hayvandan, dördünde doping çıkmıştı, üstelik ikisi altın madalya almıştı ve bu da bir rekordu.

Engel atlamanın birincisi İrlandalı Cian O’Connor’un Waterford Crystal’inde, şizofren insanların tedavisinde kullanılan zuklopentiksol ile yine insanlarda, anksiyete ve ciddi davranış kusurlarının tedavisinde kullanılan bir diğer ilaç, flufenazin bulundu. Altın madalyanın, O’Connor’dan alınıp Brezilyalı Rodrigo Pessoa’ya verilmesi bir yana, İrlanda takımı diskalifiye edildi, O’Connor ciddi bir para cezası ödedi ve üç ay yarışlardan men edildi.

Alman Ludger Beerbaum’un, Goldfever 3’ünde betametazon çıktı. Beerbaum, hayvanın incinen ön ayaklarından birine pomat sürdüğünü bildirerek sonuca itiraz etmekle birlikte, müsabaka öncesi bildirimde bulunmadığından, gerekçesi kabul edilmedi. At, diskalifiye edildi, Almanların erkek engel atlama takımı da altın madalyasını kaybetti.

2008 Pekin Yaz Olimpiyatları’nda ne olacak derseniz, yanıtı basit: Az sayıda da olsa, bir atı uyarmaya, sakinleştirmeye, cesaretlendirmeye, kaslarını geliştirmeye, ağrısını kesmeye, sırtını gevşetmeye ya da kanında daha fazla oksijen dolaştırmaya kalkan biniciler, antrenörler, veterinerler çıkacak ve insanlar için ne kullanılıyorsa, ata da onu yapacak. Kan dopingi uygulanmaya başlandı bile, rekombinant eritropoietin ve büyüme hormonu piyasada, kök hücre tedavileri ve elbette performansı arttıracak yapay genler sırada. Arada sadece bir fark var. İnsan, canı pahasına dopinge razı da, atın fikrini ne yazık ki soran yok.

TÜRKİYE’DEKİ DURUM

2006 Şubat’ında, Superspor.com editörü Ahmet Sivaslı sormuş, “Peki at yarışında şike ne durumda? Büyük bir kitle at yarışında şike olduğunu düşünüyor?” Zamanın Türkiye Jokey Kulübü Başkanı Umur Tamer cevaplamış. “Bugüne kadar şike olayını ne gördüm, ne duydum, ne de böyle bir şeye şahit oldum. Dünyadaki en az doping olayı ve yok denecek kadar az şike olayı Türkiye’de…”

2004 Şubat’ındaki, At Yarışları Hakkında Kanun’un değiştirilmesiyle birlikte, doping yüzünden yarışlardan men edilen kaç at, antrenör ve seyis affedildi bilmiyorum ama, halen sadece 9 antrenörle 8 at, doping nedeniyle aldıkları bir ya da iki yıllık cezalarını çekmekte. Sayının azlığına bakılırsa, Safkan İngiliz Atı Yetiştiricileri ve Sahipleri Derneği başkanı Sadrettin Atığ’a göre, jokey kulüplerinin cirosu ve yarış adediyle dünyanın ilk on ülkesi arasındaki Türkiye’nin, bu konudaki karnesi hiç de fena sayılmaz. Bu nedenle, Umur Tamer haklı. Ama milletin ağzı torba değil ki, büzesin. Nitekim, yarış hayatına 1965’te başlayan ve neredeyse 4 bin yarışta birinci gelen Ahmet Atçı da, “Jokey olduğumu söyleyince herkes bize mafya gözüyle bakıyor” diye yakınmıştı.

At Yarışları Hakkında Kanun, 2006 Mart’ında yeniden değişikliğe uğradı. Doping eylemine katılanlara verilecek cezalar ağırlaştırıldığı gibi, “koşulara kayıtlı her at, doping muayenesine tabi tutulabilir” ibaresi eklendi. Türkiye’nin 7 hipodromundaki safkan İngiliz ve Arap at yarışlarında doping analizlerini gerçekleştiren Tarım ve Köy İşleri Bakanlığı’na bağlı Etlik Merkez Veteriner ve Kontrol Araştırma Enstitüsü’nün olanakları geliştikçe, dopingle mücadelede “sıfır tolerans”a daha da yaklaşılacak, ata sporumuzu yaralayan dedikoduların önü kesilecek

Bugün itibari ile bu problemi hallettik. Sitemizi tekrar kuruyor ve tahminlerimizi girmeye tekrar basliyoruz.

Tesekkürler.